Mijn gedichten

The more I can let go
Of my ego
The more I’m free
And can see me

In your reflection
I just saw her simple perfection
Thank you for reminding me
For my authenticity

She forgot who she was
On this little ball
Once dust and gas
She forgot what she was worth
On this beautiful
Blue planet earth
But surrounded by
A thousand stars
Slowly but surely
She healed her scars
And circling around
This big yellow sun
She remembered
How to have fun

You’re the break
After the fast
Hope our love
Will forever last

Darkness can show
What light
Doesn’t know
In my low
I made peace
With my shadow

In my confusion
And delusion
I thought it’d go
The other way
But now it didn’t
My conclusion is
It’s actually okay

She looked happy
But felt sad
Laughing at day
Crying in bed
You can’t always know
What happens in a head

If the mess becomes too messy
And the noise becomes too loud
Then please never forget
That I’ll always be there
And I’ll always be proud

Sometimes you have to let it all out
Not afraid of too much
Not afraid of too loud
Sometimes it’s good to let it al go
Done with the sadness
Done with feeling low

I hope your worries will be small
Your heart will feel light
Hope you conquer it all
And shine so incredibly bright

Thank you for your friendship
When I needed it the most
Thank you for seeing me
When I felt like a ghost

Even if you helped
Just one little soul
Then it wasn’t all for nothing
After all

Ik heb heel veel
Liefde te geven
Niet even
Maar heel mijn leven

Als ik jou aantrek
En jij mij
Hebben we het
Nooit meer koud

Ik denk niet
Dat je gelooft
Hoe we dansen
In mijn hoofd

Pluk de sterren uit de hemel
Vang de stralen van de maan
Elke planeet zal ik voor je halen
Als je ook voor mij wil gaan

Als ik jou mijn hartje toevertrouw
Al is het maar voor even
Kun je haar dan wat liefde geven?
Andersom is jouwe veilig
Voor mij is de liefde heilig

Wonderlijke mix
Van nieuw en vertrouwd
Eindigen we in tranen
Of worden we samen oud?

Hou me vast
En ik kan los
Met jou wil ik
Alles beleven
Alle sprookjes
Van het sprookjesbos

Alleen jij krijgt een kijkje
Achter mijn façade
Je bent de prik
In mijn limonade

Je bent alles wat ik wilde
Waar ik niet eens om vroeg
Zo blij dat je hier bent
Je kwam geen dag te vroeg

Mag ik in je handpalm schuilen?
Mijn tranen op je borst uithuilen?
Mag ik rusten op je schoot?
Slapen in je sterke armen?
En bij je blijven tot de dood

En bij mij mag je als je kleinste zelf komen
Je mag bij mij al je tranen laten stromen
Je mag te moe zijn om te praten
De kleine lepel zijn wanneer we slapen
En ik beloof je dat ik je dan niet zal verlaten

Er ligt een heel zacht verdriet
Onder dat jij mij helemaal ziet
Want wat was het een gemis
Dat dat dan genoeg is

Waar werd jouw liefde
Langzaam een beknelling?
Waar werd jouw kettinkje
Langzaam een zware ketting?
En alles wat altijd goed voelde
Veranderde in fout
De allermooiste relatie
Plots een kooi van goud

Draadje voor draadje
Liet de hechting los
Wat eerst zo ijzersterk leek
Bleek toch een beetje bros

Als je had geweten
Wat ik je allemaal
Had willen geven
Was je dan misschien
Bij mij gebleven?

Je hebt me geraakt
Mijn hart gekraakt
Door hoe je naar me kijkt
Een beetje op me lijkt
Je raakte me
En ik raakte je kwijt

Ik wilde jou
Jij mij toch niet
Nu zit ik met
Liefdesverdriet

Op elk potje past een dekseltje
Maar wat als mijn potje
In duizend stukjes gebroken is?
Terwijl ik toch een dekseltje mis

Laat me zachtjes vallen
Laat me rustig gaan
Want hoewel ik liever
Nog even was gebleven
Is het beter als ik weer
Op eigen benen ga staan

Wanneer het even tegenzit
Alles bont en blauw en stuk
Vergeet dan één ding niet
Lieverd, scherven brengen geluk

Groot geluk
In kleine dingen
Een gedichtje schrijven
Een liedje zingen

Herinnert de vlinder zich
Dat zij ooit als rups begon
Alleen maar kruipen kon
Naar een andere tijd
Ze kruipt, staat heel even stil
En fladdert dan ineens voorbij

Ik zou zo graag
Eens perfect willen zijn
Niet te dik niet te dun
Niet te groot of te klein
En als ik iets wil
Gebeurt het direct
Ja dat lijkt me heerlijk
Voor 1 dag perfect

Heb mezelf zo vaak verloren
Mezelf te vaak te veel aangepast
Toch telkens opnieuw herboren
Vanaf nu houd ik mezelf echt vast

Soms ben ik bang
Dat mijn tranen
Niet meer overgaan
Dat ik niet kan blijven staan
Niet meer weet
Hoe ik door moet gaan

We haasten ons
Om alles uit het leven te halen
Totdat het leven uit onszelf gehaald is
En je even niks meer
Over hebt om te geven
Dus geef je je over
Om te overleven

Het leven is makkelijker
Als je wat minder voelt
De pijn is draaglijker
Wanneer we verdoven
Toch ben ik gaan geloven
Dat dat niet is
Hoe het leven is bedoeld

Ik wil alles
Maar ben nog nergens
Of toch ergens?
Aan het begin
Waarvan ik niet weet
Waarnaar het leiden zal
Leiden of lijden
Ik ga het ontdekken